Prachtige Dood

Mijn lichaam is niet als de aarde onsterfelijk in eeuwigheid. Ooit zal de dood mij komen halen,

verlies ik des levens strijd.

Maar dan zal eenheid splijten. ‘Mijn geest’ Ge zult dan verder gaan. Leef voort in droom en fantasie, in illusie, in waan.

Want verslaat de dood het leven dan zal alles werkelijk zijn. Verlost van ’t aardse realisme. Mijn dood zal prachtig zijn.

#Poetry

Het Pad van de Monnik

Uit de afgrond rijzen geesten. Sluiers grauwe mist. Ze zwieren langs de onheilsplaats waar ooit het noodlot heeft beslist.

Een monnik op zijn levensweg betrad dit steile pad. Maar zonden en geneugten maakten dat hij God vergat. In een duist’re nacht des levens kwam hij op deze plek terecht. Waar ‘t Goede en ‘t Kwade streden, werd ‘t gevecht door ‘t Kwaad beslecht.

Zijn ziel verloor hij aan de duivel. Hij tartte elk gebod. Maar op het pad verloor hij evenwicht en is in ‘t ravijn gestort.

Elk jaar, zo wordt door ‘t volk verteld, zal hij zich eenmaal wreken. Als mist vanuit de afgrond rijst, zal zijn geest een ketting breken.

...Uit de afgrond rijzen geesten. Sluiers grauwe mist. En mijn pad loopt langs de onheilsplaats waar ooit het noodlot heeft beslist.

#Poetry

Ochtend na de Dood

Vijf uur in de ochtend. Met mijn blote voeten in het natte gras. Starend in het landschap zou ik willen dat je bij me was.

De zon schenkt de nieuwe dag haar leven. Met de maan sterft ook de nacht. En hier, hoog in de bergen is er iemand die op je wacht.

Maar ik vraag me af waar jij nu bent, of jij hier nog zal komen? En of ik leef in werkelijkheid, of zijn het bange dromen?

Dwanggedachten, waanideeën, het wachten duurt te lang. Wanneer, wanneer, zul jij nog komen? De nacht maakt mij zo bang.

Vijf uur in de ochtend. Met mijn blote voeten in de ochtenddauw. En nu de dag komt, weet ik dat ik alleen ben, zonder jou.

#Poetry